Η φωτογράφος Μυρτώ Αξαρλή παρουσιάζει την έκθεση «Delusion», μια σειρά εικόνων που ισορροπούν ανάμεσα στο πραγματικό και το φαντασιακό. Με φόντο την Ικαρία και πρωταγωνιστές εγκαταλελειμμένα αυτοκίνητα, οι φωτογραφίες της δημιουργούν έναν ονειρικό κόσμο γεμάτο νοσταλγία, απουσία και υπαινιγμούς παρουσίας. Μέσα από τη συνομιλία μας, η δημιουργός μιλά για τη σχέση της με τη φωτογραφία, τη δύναμη της ψευδαίσθησης στη σύγχρονη ζωή και την ανάγκη της τέχνης να προκαλεί συναίσθημα και βιώματα πέρα από την εικόνα.
Τι σημαίνει για εσένα ο τίτλος «Delusion»; Πώς γεννήθηκε αυτή η θεματική;
Οι ψευδαισθήσεις είναι ένα μεγάλο κομμάτι της ζωής και του μυαλού μας.
Η θεματική της ενότητας γεννήθηκε από ένα σύμπλεγμα καταστάσεων, συναισθημάτων και εμπειριών: την αγάπη για το νησί της Ικαρίας, την οικειότητα που νοιώθω στον τόπο και τις εμπειρίες μου από μικρό παιδί έως και σήμερα εκεί.
Οι φωτογραφίες της ενότητας είναι μία δική μου ψευδαίσθηση, ονειρική σε μηδενικό χρόνο. Πρωταγωνιστές είναι τα εγκαταλελειμμένα αυτοκίνητα αλλά όχι μόνο. Με την απουσία ,αλλά συγχρόνως με την έντονη παρουσία που υπονοείται, τα αυτοκίνητα σε συνδυασμό με το τοπίο φτιάχνουν ιστορίες και σενάρια ο θεατής δημιουργεί τις δικές του ψευδαισθήσεις και συναισθήματα.
Αν έπρεπε να περιγράψεις το «Delusion» με τρεις λέξεις, ποιες θα ήταν;
Όνειρο, μυθοπλασία, συναίσθημα
Πώς ορίζεται η «ψευδαίσθηση» μέσα από τις φωτογραφία σου;
Στις εικόνες μου υπάρχει το ορατό και το μη ορατό. Διαλέγοντας τι θα είναι εντός ή εκτός κάδρου φτιάχνω ιστορίες φαντασίας με αρκετό συναίσθημα και νοσταλγία.
Τι θα ήθελες να νιώσει ή να σκεφτεί ο θεατής βλέποντας την έκθεση;
Το σίγουρο είναι ότι θα ήθελα να νιώσει. Ο καθένας μας διαβάζει μία εικόνα ανάλογα και με τις δικές του εμπειρίες. Πέρα από τις φωτογραφίες σε αυτή την έκθεση, προσπαθήσαμε με την επιμελήτρια κα Ηώ Πάσχου να διαμορφώσουμε τον χώρο του Darkroom Creative Project έτσι ώστε ο θεατής να νιώθει ότι βρίσκεται πραγματικά στον τόπο που βρίσκονται τα αυτοκίνητα. Θέλαμε η επίσκεψη στην έκθεση να είναι βιωματική. Από τα φυτά και τους προφυλακτήρες μέχρι τους ήχους από τα τζιτζίκια και τον παφλασμό του κύματος της θάλασσας.
Πιστεύεις ότι η «ψευδαίσθηση» είναι αναπόσπαστο κομμάτι της σύγχρονης ζωής;
Θεωρώ πως είναι. Ίσως όχι στον ίδιο βαθμό σε όλες τις ηλικίες γιατί μεγαλώνοντας η φαντασία μας περιορίζεται συνήθως. Μια διαφορετική εκτίμηση της πραγματικότητας ή μία παραπλάνηση του νου νομίζω ότι είναι συνηθισμένο φαινόμενο.
Υπάρχει κάποια φωτογραφία στην έκθεση που σε εκφράζει περισσότερο από τις άλλες;
Τα αυτοκίνητα που στις εικόνες μου κοιτούν το πέλαγος. Κάποια από αυτά τα ζήλεψα.
Πώς ξεκίνησε η σχέση σου με τη φωτογραφία;
Δεν μπορώ να πω το πώς ξεκίνησε γιατί στην οικογένεια μου η φωτογραφία υπήρχε πάντα. Μεγάλωσα με εικόνες και την μυρωδιά των φιλμ. Ο παππούς μου και ο νονός μου ήταν ερασιτέχνες φωτογράφοι και ο πατέρας μου άνοιξε το πρώτο του studio την δεκαετία του ’70 με εξειδίκευση στην διαφημιστική φωτογραφία. Βοηθός του ήταν ο ξαδερφός μου, στην πορεία των χρόνων μαθήτευσα δίπλα του. Η φωτογραφία υπήρξε πάντα αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μου, μεγάλη μου αγάπη και ένας τρόπος έκφρασης πολύ οικείος τελικά σ’εμένα.
Ποιες προκλήσεις αντιμετώπισες μέχρι να φτάσεις σε αυτή την έκθεση;
Υπήρχαν δυσκολίες αλλά μόνο πρακτικές. Θεωρώ πολύ σημαντική την συνεργασία που έχουμε με την κα Πάσχου. Είχαμε από την αρχή το ίδιο όραμα για το στήσιμο του χώρου και την παρουσίαση των φωτογραφιών. Περνάμε ωραία σε αυτό το ταξίδι επομένως οι πρακτικές δυσκολίες ξεπερνιούνται εύκολα.
Πότε μια εικόνα θεωρείτε ότι είναι «ολοκληρωμένη»;
Ποτέ και πάντα .Το «ολοκληρωμένη» είναι πολύ σχετικό. Νομίζω, όταν σε εκφράζει και έχεις καταφέρει να το αποδώσεις σωστά τότε έχει ολοκληρωθεί.
Τι σημαίνει για εσένα η τέχνη σε έναν κόσμο γεμάτο εικόνες;
Η τέχνη είναι έκφραση για τον δημιουργό και ας το πω ψυχαγωγία για τον θεατή. Η πληθώρα εικόνων σήμερα μας κάνει να τις προσπερνάμε πιο εύκολα όμως αν μία εικόνα ή ένα σύνολο εικόνων έχει κάτι να μας πει θα ξεχωρίσει.
Συνέντευξη – Φωτογραφίες: Σεβαστή Βρακατσέλη
